• "There is no greater agony than bearing an untold story inside you."

    Maya Angelou, poet, memoirist, and civil rights activist

Hoe het begon

Er was eens...
"... héél lang geleden, in een land hier ver vandaan…” Zo begon mijn vader de verhalen die hij me als kind vertelde. Hij verzon ze ter plekke en paste het verloop aan mijn reactie aan. Het werd spannender als ik me verveelde en blijer als ik natte ogen kreeg. Mijn vader is een meesterverteller en ik leerde het van hem.

Op mijn zevende werd ik lid van de bibliotheek en nog voordat ik negen jaar was, had ik alle kinderboeken gelezen. Er was geen avontuur van Wipneus en Pim, Dik Trom of Pinkeltje dat ik niet kende en bij hoge uitzondering kreeg ik van de bibliothecaresse toegang tot de volwassenen sectie.

Vreemdeverhalen
Fictie maakte plaats voor waargebeurde verhalen en dan met name de meest vreemde en onwerkelijke verhalen. Van Reader’s Digest, de boekenclub waar mijn ouders lid van waren, kregen we het boek Vreemde Verhalen | Bizarre Feiten. Dit boek heb ik tot op de draad versleten. Het Guinness Book of Records onderging hetzelfde lot.

Commodore64
Het werd hoog tijd voor een eigen magazine. Ik was twaalf jaar en ik had de samenleving al een hoop te vertellen. Met een paar vrienden lanceerde ik het maandblad Super Crazy; een kruising tussen Popfoto, Hitkrant, Donald Duck, de dorpsbode en Trivial Pursuit. Uit het laatste typte ik een Wist je dat-pagina op mijn Commodore 64.

Bedrijfscommunicatie
Ik wist al vroeg dat ik journalist wilde worden en ging naar alle open dagen van de scholen voor journalistiek. Die in Utrecht was de beste, dus daar wilde ik naartoe. Als voorbereiding studeerde ik bedrijfscommunicatie & pr aan het Amsterdam College. Volgens het Adviesbureau voor Opleiding en Beroep (AOB) was dit de beste vooropleiding voor journalistiek.

In 1997 begon ik aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Het was een gewogen loting bij de aanmelding. Door een beetje geluk en een goede cijferlijst werd ik bij mijn eerste poging ingeloot. Ik besloot van meet af aan om alles uit mijn studie te halen. Zo meldde ik me meteen aan als redacteur voor Propeduizelig, de eerstejaarskrant. En ging ik in de facultaire medezeggenschapsraad.

Safari Klimaat Zuid Afrika
In 1999 vertrok ik voor vier maanden naar oostelijk Afrika. Samen met drie jaargenoten reisde ik door landen als Kenia, Zimbabwe, Zambia en Madagascar. Verhalen die we onderweg tegenkwamen, verkochten we aan The Guardian en we publiceerden onder de naam Afreak Utrecht.

Retranchement Fietsers
Mijn eerste stage was bij dagblad BN/De Stem. Drie maanden lang woonde ik in het centrum van Terneuzen en reed ik in de rode Fiat Panda van mijn zus, kriskras door Zeeuws-Vlaanderen, op zoek naar verhalen.

Het schrijven vormde de basis. Ik specialiseerde me daarna in de richting televisie. Verhalen vertellen in woord, beeld en geluid vond ik het meest compleet. Mijn landelijke stage liep ik bij Nova. Eigenlijk wilde ik naar Man Bijt Hond. Vreemde verhalen waren blijven hangen als voorliefde. De school vond Nova echter ‘prestigieuzer voor een student van mijn kaliber’.

Aangekondigd worden door de presentator, was het hoogst haalbare op een stage bij Nova. Het lukte me twee keer en ik stond vrijwel dagelijks wel op de aftiteling. Een item dat ik maakte over bedreigde burgemeesters werd overgenomen door de landelijke kranten en een item over coffeeshops aan de Duitse grens zelfs de pers daar.

In 2002 studeerde ik af met een 8. Mijn afstudeerfilms werden uitgezonden op RegioNet, een klein regionaal televisiestation waar ik als verslaggever was aangenomen en waar ik later ook eindredacteur werd.